ԶՈՒՐ ԵՍ ՀԱՄԲԵՐՈՒՄ Նույն աշնան օրն է պղտոր ու խոնավ, Նույն մառախուղն է հողը համբուրում, Միայն չկա քո պատկերը խոնարհ, Եվ օրը այսօր շատ է համբերում: Տխուր է օրը բոլորի՞ համար, Թե՞ ես եմ այսպես դժվար կարոտել. Տերևաթափ է ամենո՞ւր հիմա, Թե՞ միայն ես եմ թևաթափ թո դեմ: Եվ ո՞ւր ես հիմա, տխո՞ւր ես, տրտո՞ւմ, Դո՞ւ էլ ես հիշում այն օրը խոնավ, Երբ աշնան ցրտին վառվեց իմ սրտում Մի տաքուկ արև՝ քո տեսքով խոնարհ. Երբ բախտը թվաց այնքա՜ն ձեռնասուն, Երջանկությունը՝ այնքա՜ն ընտանի,