Քո կյանքը մի կտավ է... Գալիս է մի պահ, որ ուզում ես փախչել բոլորից,նույնիկ ինքդ քեզանից ու մոռանալ ամեն ինչ, չմտածել ոչնչի մասին...ու գնալ հեռո՜ւ...հեռու՜....Աշխարհից,աշխարհիկից կտրված հեռու, թեկուզ մի քանի օրով: Երանի բոլորն էլ կարողանային իրենց պատկերացրած կյանքն ապրել ու ապրած ուրախ օրերի իրենց կտավը նկարեին մինչև վերջ...