Մեկ դար առաջ . հայոց փառահեղ տիկնայք ՊԵՏՐՈՍ ԴՈՒՐԵԱՆ ՀԱՅՈՒՀԻՆ Աշնան մէջ էր, երեկոյ մը Վերադարձիս յԻւսկիւտար, Օդը պարզ էր, հողմը մեղմիկ, Ծովուն ջուրերն ալ հանդարտիկ: Շոգենաւին սարաւանդը Նըստած անկիւն մ՚առանձնակի՝ Ուշադրութեամբ ես նոյն օրուան Լըրագիրները կարդայի: Մէկ մ՚ալ յանկարծ սանդուխէն Վեր ելնելու ոտնաձայն մը Շըփոթեց զիս եւ աչերս Դարձուցի դէպ յայն կողմը: Հայուհի մ՚էր վեր ելնողն, Բարձրահասակ եւ գեղադէմ. Անցաւ մօտէս նէ սիգաճեմ, Նստաւ անկիւն մ՚ինձ դէմ առ դէմ:
zoom_in