Առավոտ էր:Արարատյան դաշտի լուսապայծառ առավոտներից մեկը: Արևի առաջին ճառագայթների ներքո`Մասիսի սպիտակափառ գագաթը փայլում էր վարդագույն շողքերով,որ աչք էին շլացնում:Արագածի պսակաձև գագաթը չէր երևում:Նա դեռ պատած էր ձյունի պես ճերմակ մշուշով,որպես մի ամոթխած հարսիկ,որ սքողում է յուր դեմքը անթափանցիկ շղարշով:Կանաչազարդ դաշտավայրը,ցողված վաղորդյան մարգագետիններով,վառվում էր ծիածանի ամենանուրբ գույներով:Փչում էր մեղմ հովիկը,ծաղիկները ժպտում էին, դալար խոտաբույսերը ծփում: Գեղեցի՛կ էր այդ առավոտը:
zoom_in