ՍԵՐԳԵՅ ԵՍԵՆԻՆ Չեմ ցավում ,լալիս, չեմ կանչում խոսքով,- Ողջը ծխի պես քամին կտանի: Ես՝ արդեն պատված խամրումի ոսկով, Էլ չե՜մ լինելու երբեք պատանի: Հիմա այլևս այնպես չես խփի, Այնպես չես զարկի, սիրտ իմ ցրտահար, Կեչու շոր հագած հողն էլ չի խաբի, Որ ոտաբոբիկ շրջեմ անդադար: Թափառման ոգի, բոցով քո, նայի՜ր, Գնալով շուրթըս սակավ ես վառում: Օ, իմ թարմությո՜ւն, առավոտային, Աչքերի մոլուցք, հույզի վարարում: Իմ իղձերի մեջ ժլատ եմ դարձել, Թե՞ եղել ես, կյանք, դու միայն երազ: