Թե ճիշտ է, որ Դու հայր ունենալով՝ Չունեցար որդի, Ճիշտ է առավել, Որ զավակի տեղ ժառանգներ ունես՝ Սերո՜ւնդ ու սերո՛ւցք, Որոնք անըստգյուտ գյուտովըդ գիտեն, Որ անհնարին վիճակն է միայն ծնում նոր հնար... Ննջի՛ր ուրեմըն սուրբ շիրիմիդ տակ, Քանզի արթուն ես մեր հոգիներում։ Չէ՞ որ ինչ-որ տեղ փոքրերս ու Մեծըդ Հավասարվում ենք, դառնում աջակից. -Դու... գործն ես արել, Մենք... հանձն ենք առել... Պ. Սևակ Թոքմաջյան Տիգրան Արմենակի Մեսրոպ Մաշտոց (1959)