ՀՈՂ ՀԱՅՐԵՆԻ Ուղեկիցս ծերունի էր մի բարեդէմ Կողքին երկու թոռներն էին թուխ ու սիրուն Երբ իմացաւ հայ եմ՝դէմքի բարին արդէն Դարձաւ մի տաք երջանկութիւն ԱյնուհետեւՄոսկւայից մինչ Երեւան Նա խօսում էր,ապա լսում,լսում սիրով Շաբաթներով ջրի կարօտ մարդու նման Հայերենը ըմբոշխնելով Ոսկերիչ էր’Ադանացի Ալիքները նրան Փարիզ էին նետել Ապրում է լա’ւ’Ոսկերիչի ոսկի՜ձեռքեր Ուրէլ լինեն՝չեն ծանգոտի Բայց ինչ օգուտ,ծերը նայում էթոռներին Ուձայնի մէջ կարծեսթէ ծուխ է խտանում Խորթանո՜ւմ են զաւակները,ձեռքից գնում
zoom_in