Հաց է եղել ու գինի ու լռություն է եղել, Ու թախիծն է կաթկթել,որ մաքուր էր որպես ցող, Մենք նստել ենք իրար դեմ ու թախիծով այդ ցողել Ես` իմ աշխարհը կորած, դու`քո աշխարհը կորչող: Ինչ տխուր է լեռներում չվող կանչը կռունկի, Եվ սիզախոտը այրված ինչ թանկագին է բուրում, Թափառական մի կարոտ այնտեղ իջնում է ծունկի, Հեկեկացող աղբյուրի մանկությունը համբուրում: Վանք է եղել ավերակ,չորացած հուն ու ակունք, Ու եղինջները կարծեսբոբիկ ոտքերդ են վառել, Դու լռել ես քարի պես, բայց ես նայել եմ թաքուն