Ամենահարուստը աշխարհում դա քամին է : Մարդիկ քամուն են շպրտում իրենց բառերը , սերն ու հույսերը ... Ծովն էր, գիշերն էր, ես էի և դու, Չորս հոգով էինք, էլ ոչ ոք չկար, Թե իմանար մեզ ինչից է զրկում, Առավոտն ինքն էլ երևի չգար։ Մենք մեզ իրար մեջ որոնում էինք, Դաշնությունն էինք հյուսում մեր հոգու, Աստղերից կախված օրորվում էինք… Ծովն էր, գիշերն էր, ես էի և դու… Համո Սահյան «Ծովն էր, գիշերն էր, ես էի և դու»
zoom_in