Ասում են՝հին ես այնքան,որքան որ կրակն է հին, Վառվելով լույս ես արել ինքդ քո ճանապարհին, Ու երբ քո ոսոխն անգութ օջախիդ հուրն է մարել, Վառել ես ազնիվ հոգիդ ու նորից լույս ես արել: Եկել են հազար տեղից, խոցել են հազար տեղով, Ուզել են քեզ քո հողում գլխատել ամբողջ ցեղով: Եվ չանցած խոր ու խորունկ վերքերիդ կսկիծը դեռ՝ Նորից է գլխիդ վրա շողացել դաշույնը կեռ: Եկել են խլել քեզնից, տարել են կույսեր ու կին, Ուզել են խլել նաև քո լեզուն ու քո հոգին: Բայց հոգիդ դու չես զիջել,տվել ես արյունդ զուտ,