Ասում են...

Ամեն տարվա ավարտին,նոր հույսերով և սպսումներով,նպատակներով և երազաններով, սպասում ենք նոր տարվան,համոզված լինելով, որ ամանորը նոր հրաշք կգործի,անպայման մի լավ բան կլինի Թող այս Նոր տարին միայն խաղաղություն բերի, արևը խաղաղ երկնքում բացվի,թող ոչ մի երեխա չիմանա,թե պատերազմն ինչ է,ուղղակի ապահով հայրենիք եմ բոլորիս ցանկանում,հավատացեք հրաշքների,սիրեք միմյանց,ամենաթանկ խոսքերը վաղվան մի թողեք,ամենքս մեր սրտի բարությունից մեկ կաթիլ տանք աշխարհին և ես վստահ եմ,որ աշխարն ավելի լավ վայր կդառնա:

Ըստ Հրա­չյա Ա­ճա­ռյա­նի՝ «կա­ղանդ» բա­ռը փո­խա­ռված է լա­տի­նե­րենից՝ «calendea», այ­սինքն «ամ­սա­մուտ» բա­ռից, որը ծա­գել է «calo»՝ «կո­չել», կան­չել բա­յից։ Բառն ան­ցել է բազ­մա­թիվ լե­զու­նե­րի մեջ, գոր­ծա­ծվում է «նոր տա­րի» ի­մաս­տով և նաև այս ի­մաս­տով՝ «օ­րա­ցույց» նշա­նա­կու­թյամբ։ Ու­րեմն, «կա­ղանդ» նշանակում է ո­րևէ տոն նշե­լու կոչ, հրա­վեր։ Վեր­ջին շրջան­ում կա­ղան­դը ստա­ցել է տա­րե­մու­տի ի­մաս­տը։ Աղբյուր՝ Հրա­չեայ Ա­ճա­ռեան, «Հա­յե­րէն ար­մա­տա­կան բա­ռա­րան», 1926։

Պատմում են, երբ թուրքերը 1918 թվականին մտնում են Ղարս, հավաքում են քաղաքում հայ արհեստավորներին, որպեսզի աշխատացնեն և հարցուփորձ են անում, թե ով ինչ գործ կարող է անել: Նրանց մեջ է լինում նաև վարպետ Մելիքը. _ Կուզե՞ս աշխատել օսմանցու համար: _Կաշխատիմ, հբը ի՞նչ բդի ենեմ,- պատասխանում է Մելիքը: _ Դե ձերոնց համար ինչպես որ կաշխատեիր, էդպես էլ մեր համար պիտի աշխատես: _Ձեզի համար ավելի լավ կաշխատիմ, բեյ: _Աֆերիմ, բայց ի՞նչ գործ կենես: _Դագաղ կշինեմ, բեյ:

«Դժվարն իրենից հասուն լինելն է …».Պ.Սևակն ապրեց այդ դարձվածքի կանոնով Պարույր Սևակը`ինքն էլ թևավոր խոսքերի և պարադոքսային ձևակերպումների անմրցակից վարպետ,շատ էր սիրում ուրիշների`գեղարվեստագետների ու մտածողների,թևավոր ասույթներն ու երևույթների խտացած բանաձևումները: Երբեք չեմ մոռանում այն օրը,երբ կարդացել էր Ալեքսանդր Տվարդովսկու «Դժվարն իրենից հասուն լինելն է …» բանաստեղծական տողը:Հրճվանքից ուղղակի պայթում էր իր այդ «գյուտի»`գյուտարարության առիթով և,այնուհետև,բանավոր ու գրավոր խոսքում,

...Իմ մխիթարանք: Բոլոր բառերն անհետացել են, առավել ևս ինձ օտար լեզվում:Մի բան է միայն պարզ. ես սիրում եմ քեզ, ընդ որում, այդ ծեծված բառերն ինձ համար ունեն ավելի մեծ կշիռ ու նշանակություն, քան քեզ համար,այն պարզ պատճառով,որ ես, քո խոսքերով ասած,գիտեմ, թե ինչի հետ համեմատեմ այն... Ես էլ քեզ նման, անընդհատ ու ամենուր քեզ հետ եմ,իմ Ուրախություն: Եթե դու կասկածում ես դրան, կնշանակի իրականում քո կանացի էությունը( այս դեպքում ՝ կանխազգացողությունը, հոտառությունը) թույլ է, ինչում չէի ցանկանա համոզվե

Ավետիք Իսահակյան ՏԱՐԻՆԵՐ ՀԵՏՈ ՔԵԶ ՏԵՍԱ ՆՈՐԻՑ Տարիներ հետո քեզ տեսա նորից, Սիրտս արտասվեց, բայց ժպտացի ես, Նույն աղջիկն էիր՝ չքնաղ բոլորից, Հոգուս մտերիմ, հարազատ այնպե՛ս: Աչքերդ մեղմով հանգչեցին վերաս, Ես հպարտ ու վես անցա քո մոտով. Շուրջս ծածանվեց լուսեղեն երազ. Եվ ետ նայեցի անզուսպ կարոտով: Սուտ է, նազելիս, չի զատել երբեք, Երբեք չի զատել մեզ կյանքը դաժան. Քու՛յր իմ, ամոքիր սիրտս վշտաբեկ, Տե՛ս, քոնն եմ ես միշտ, քո՛նն եմ հավիտյան...

Մանկություն... Մեր կյանքի այն միակ ժամանակաշրջանը, որը հիշելիս բոլորիս դեմքին ժպիտ է հայտնվում: Մանկություն, երբ մենք կարող էինք անկեղծ ուրախանալ, որ մեր ընկերը իրեն նոր «մեքենա» կամ «տիկնիկ» է գնել, չէ՞ որ մենք միասին էինք դրանցով խաղալու… Մանկություն, երբ լույսի հանգչելու հետ մեր սենյակը վերածվում էր արկածներով լի մի իսկական ամրոցի, ուր ամեն անկյունում հրեշներ ու կախարդներ էին թաքնված…Մանկություն, երբ մեր երազանքը կարող էր լինել շոկոլադե մեծ տնակը, ուր ամեն-ամեն ինչը շոկոլադից կլիներ ...

ՄԱՅՐ Երանի համայն աշխարհը չափվեր` մոր խաղաղ սրտով, Երանի մարդիկ իրար ժպտաին` մոր ջերմ ժպիտով, Երանի բոլոր սրտերի տեղակ` մոր սիրտ բաբախեր, Երանի համայն երկրագունդն արար` մայր երկիր կոչվեր: Ես մայրության հետ չեմ կարող չափել ոչինչ այս կյանքում, Աշխարհում ոչինչ հասանելի չէ մայրություն փառքին, Մայրությունը դա ակունքն է կյանքի,կոչումը անգին, Դա մեր բոլորի սրբության - սրբոց մայրն է թանկագին:

.Հին ընկերները Ոսկի են:Նոր ընկերները`Ադամանդ:Ադամանդ գտնելիս մի մոռացիր Ոսկու մասին.Ադամանդը կրելու համար միշտ Ոսկե հիմք է պետք Հաճախ մենք հուսահատվում ենք ու մտածում` էլ վերջ:Բայց Աստված ժպտում է վերից ու ասում. «Հանդարտվիր,սիրելիս, սա խորտակում չէ, այլ լոկ բեկում է»: .Երբ Աստված լուծում է քո խնդիրները, դու հավատում ես նրա կարողություններին:Երբ Աստված չի լուծում քո խնդիրները,Նա է հավատում քո կարողություններին: Կույրը հարցրեց.«Տեսողությունը կորցնելուց ավելի վատ բան կա՞»:Այո,տեսիլքը կորցնել»

Մի երգահանի պատմություն/Վոլֆգանգ Ամադեուս Մոցարտ – «Մի անգամ Մոցարտին մոտեցավ մի երիտասարդ եւ հարցրեց. -Ինչպե՞ս գրեմ սիմֆոնիա: - Ինչո՞ւ հենց սիմֆոնիա, սկսեք ավելի պարզ բանից,-պատասխանեց Մոցարտը: -Բայց չէ՞ որ Դուք հենց սիմֆոնիաներից եք սկսել, այն էլ 5 տարեկանից, -շարունակեց երիտասարդը: Մոցարտը ժպտաց, ապա պատասխանեց. - Այո , բայց ես ոչ մեկից չեմ հարցրել` ինչպե՞ս այն գրեմ»:

«Ծաղիկ ծախող Կարաբալան Հայտնի մարդ է Երևանում, Ամենքի հետ քեֆ է անում Ծաղիկ ծախող Կարաբալան:» - Համո Սահյան Բարի մարդիկ են ծաղիկ նվիրում, որովհետև այդ ծաղիկները իրենց հոգու արտացոլանքն են..Որքան բարի հայացք ունի:

Անմոռուկ* Մի մոռացիր ինձ* Ըստ լեգենդի, երբ Աստված անվանում է բոլոր բույսերին, ինչ-որ մի փոքրիկ ծաղիկ, որն անուն չէր ստացել, ասում է աստծուն. «Մի մոռացիր ինձ, Տե՛ր»։ Աստված պատասխանում է, որ դա էլ հենց կլինի նրա անունը” ։ Ըստ մեկ այլ լեգենդի՝ երբ Արարիչը ավարտում է բաշխել ծաղիկների գույները, մի ծաղիկ շշնջում է. «Ինձ մի՛ մոռացիր»։ Արարչի մոտ միայն մի փոքր երկնագույն էր մնում, որն էլ հենց տալիս է այդ ծաղիկին։ Այդ պատճառով են անմոռուկի ծաղիկները ներկված այդքան բաց երկնագույնով։

ԲԶՆՈՒՆՅԱՑ ԾՈՎՆ ՈՒ ՎԱՆԱ ԲԵՐԴԸ Ամենից ավելի ակնապարար պատկեր էր ներկայացնում ծովի արևելյան ափը,ուր բարձր դիրքի վրա,իբրև պերճապաճույճթագուհի,բազմած էր Շամիրամա գեղեցիկ դաստակերտը:Նրա հյուսիսային կողմից բարձրանում էր երկայնանիստ մի քարաբլուր,որ արևելքից դեպի արևմուտք ձգվելով և անշեղ ու միապաղաղ դեպի վեր բարձրանալով`ներկայացնում էր բնության մի գեղեցիկ հրաշակերտ,որին սակայն մարդկային ձեռքը դարձրել էր հզոր,ահարկու:Նրա քարեղեն սրտի մեջ ծածկված էին բազմաթիվ գաղտնարաններ`փորված անհիշատակ ժամանակներից

Արծվի կյանքը ավելի երկար է իր տեսակի բոլոր թռչուններից: Արծիվը կարող է ապրել մինչև 70 տարի,բայց այդքան ապրելու համար նա պետք է մի դժվարին որոշում կայացնի. Երբ արծիվը դառնում է 40 տարեկան,ճանկերը երկարում են,թուլանում ու ծռմռվում,որի հետևանքով նա այլևս չի կարողանում իր որսը բռնել ու պահել:Նրա սուր կտուցը ծռվում է ու բթանում:Փետուրները հաստանում են,կպնում մարմնին ու նրա համար դժվարանում է թռչելը:Այս ժամանակ արծիվը 2 ընտրություն ունի՝ կամ պետք է մեռնի,կամ էլ 150 օր տևողությամբ մի դժվար ու ծանր

Հիմա լսեք՝ ինչ եմ ասում․ «ՀԱՅԱՍՏԱՆԸ ԵՍ ԵՄ»🇦🇲💗 »Հայաստանը իմն է եւ իմ նման հրեշտակներինը...ու վերջ: Հայաստա՛ն իմ քարե ոստան…Ես ժառանգել եմ անկախ հայրենիք, եռագույն դրոշ ու հայի ոգի: Ես տերն եմ իմ հողի: Իմ շուրթերից սկիզբ առնում ու թևածում է օրհներգը. «Մեր հայրենիք ազատ, անկախ…»:Բառեր, որոնք արժեք ունեն, բառեր, որոնք ձգվում են դեպի երկինք, դեպի լեռները հայոց, փաթաթվում ամեն քարի ու թփի, խոսու ամեն ընկածի ու խեղվածի հետ թափված արյունից ոգի առնում: Հայաստա ՛ն, իմ ոտքի զարկից ցնցվում է հողդ.

Քամին հանդիպեց մի գեղեցիկ ծաղկի-սիրահարվեց։Մինչդեռ նա քնքշորեն շոյում էր ծաղկին՝ ծաղիկը նրան պատասխանում էր ավելի մեծ սիրով, արտահայտված գույներով և բույրերով։ Բայց քամուն դա քիչ թվաց,և նա որոշեց.«Եթե ես տամ ծաղկին ամբողջ իմ հզորությունն ու ուժը, ապա նա ինձ կնվիրի ինչ-որ ավելի մեծ բան»։ Եվ նա փչեց ծաղկի վրա իր սիրո շնչի ամբողջ հզորությամբ։Բայց ծաղիկը չդիմանալով բուռն կրքին՝կոտրվեց։ Քամին փորձեց բարձրացնել նրան և կենդանացնել,սակայն չկարողացավ։Այդժամ նա հանդարտվեց և փչեց ծաղկի վրա իր սիրո

Միսակ Մեծարենց Անանուն Վայրի՜ ծաղիկ, անունդ ի՞նչ է, ըսե՛, մասուր ու կանանչե ցանկապատին շուքին նստած վայրի՜ ծաղիկ, անունդ ի՞նչ է: Ըսպիտակ, կաթ ու մազտաքե բուրող ծաղիկ, անունդ ի՞նչ է. ըսե՛, քի՛չ մը գեթ չե՞ս դողար, հովիկն անուշ երբոր փըչե…: Հըպա՜րտ ծաղիկ, անունն ի՞նչ է պարիկին, որ անցավ քովեդ, հեզուկ ու սև սաթի վետվետ ցայտք մը ձըգած իր քամակեն: Գիտե՜ս, ծաղի՜կ, անունն ի՞նչ է դողին՝ զոր քեզ տըվավ հովիկ, ու ձայնին՝ որ զիս կը կանչե…:

Ռաբինդրանաթ Թագոր — ԿԻՆ Ի՜նչ զգլխիչ բույրեր, ի՜նչ ներկեր են բերում, որ դու լինես թովիչ,– Որքան ոսկի՜՝ հողից, որքան մարգարիտնե՜ր՝ խորխորատից ծովի, Որքան բզեզիկնե՜ր, որ արյունով նրանց ոտնաթաթդ ներկես, Եվ ծաղիկնե՜ր որքան, որ վարսերիդ հյուսես ու նրանց պես երգես: Եվ ծածկելու համար շառագույնդ շքեղ դիմաքո՜ղ են հինել, Որ հա՜ր խորհրդավոր, անմատչելի՜ մնաս ու տենչալի՜ լինես: Բայց հրերում կրքի ուրի՜շ փայլ է իջնում քո կանացի տեսքին,– Դու՝ հավիտյան կես-կի՛ն ու կես-ցնո՜րք ես, կի՜ն:

Կնոջ հանդեպ հարազատության զգացումը միշտ էլ անսպասելի հյուր է․այն կարող է առաջանալ մի հայացքից,մի ջերմ խոսքից,մի հպումից,մի ակնթարթում թունդ թեյի պես կարող է գունավորել հոգիդ ու այն լցնել հոգատարությամբ դեպի այդ նոր,վաղուց ծանոթ, բայց անծանոթ էակը,ու ամենևին էլ կարևոր չի թվա,որ դեռ մեկ ժամ առաջ նրա անունը չկար քո մտքերում․Հրաշալի է այդ հարազատության զգացումը․Թերևս ավելի հրաշալի,քան հետագա հարաբերությունները,եթե նույնիսկ դրանք ավարտվում են ամուսնությամբ– Իսկ նա գեղեցի՞կ է։–Չգիտեմ, չեմ կարող ասել

Քասաղի ջրերի հարստություններից😊 Սրանք ևս Միրաքի ձերով հոսող Քասաղի վտակի անարատ,բնական սննդով սնվող կենդանական աշխարհի հարստություներից են....կողակ և խեցգետին,որոնք աճման ընթացքում տարբեր չափի ու կշռի են լինում:

Ժպիտը կյանքի աղբյուր է.... Մեր չարաճճի ժպտերեսիկը`համով- հոտով Նատալին, մեր ուրախությունը...կրակի կտորը : Ժպիտը ոչ մի արժեք չունի, բայց ամեն ինչ արժի։ Ժպիտը հարստացնում է նրան, ով իրեն արժանանում է՝ առանց վնասելու նրան, ով այն նվիրում է։ Ժպիտն ընտանիքները երջանիկ է դարձնում, գործը՝ ծաղկուն, ընկերությունը՝ երկարատև։ Ժպիտն օգնում է հանգստանալ, երբ հոգնած ես, գոտեպնդում է, երբ վատ ես զգում։ Ժպիտն աշխուժացնում է, երբ տխուր ես, օգնում է գլուխ հանել հոգսերից։ Ժպիտը չի կարելի գնել կամ գողանալ.

-Մայրական սերը այգի է, որտեղ արևը միշտ շողում է, և տարվա ընթացքում միշտ գարուն է: -. Մոր սիրտը անդունդ է, որի խորքում միշտ ներում կգտնվի: - Այն ձեռքը, որն օրորոց է օրորում, ղեկավարում է աշխարհը: Ա․ Վ․ Բուգրո։ Մայրական հիացմունք (1869)

Գևորգ Էմին, Քո աչքերի մեջ-100 Քո աչքերի մեջ հայացք կա ուրիշ, Գանգուրների մեջ մատների շոյանք, Շուրթերիդ՝ հուշ հին համբույրների, Մատիդ՝ մատանուց մնացած օղակ: Բայց դու մի ժպտա մեղավորի պես, Եվ մի խեղճանա, Քեզ չեմ նախատում, Դու լավ գրքի ես նմանվում այնպես, Իսկ գիտե՞ս: Լավը շատերն են կարդում: Կարդու՞մ: Այլ բան է լավ գիրքը բացել, Եվ այլ՝ Հասկանալ, Զգալ, Հավատալ... Նրանք շուրթերդ են թերթել ու անցել, Իսկ ես ուզում եմ Քո սիրտը կարդալ... Ծիծաղը դեմքի վարդն է: (ԳԵՎՈՐԳ ԷՄԻՆ)

Գևորգ Էմին, Քո աչքերի մեջ-100 Քո աչքերի մեջ հայացք կա ուրիշ, Գանգուրների մեջ մատների շոյանք, Շուրթերիդ՝ հուշ հին համբույրների, Մատիդ՝ մատանուց մնացած օղակ: Բայց դու մի ժպտա մեղավորի պես, Եվ մի խեղճանա, Քեզ չեմ նախատում, Դու լավ գրքի ես նմանվում այնպես, Իսկ գիտե՞ս: Լավը շատերն են կարդում: Կարդու՞մ: Այլ բան է լավ գիրքը բացել, Եվ այլ՝ Հասկանալ, Զգալ, Հավատալ... Նրանք շուրթերդ են թերթել ու անցել, Իսկ ես ուզում եմ Քո սիրտը կարդալ... Ծիծաղը դեմքի վարդն է: (ԳԵՎՈՐԳ ԷՄԻՆ)

ԲԵՂԼՈՒ-Քասաղի👌💗 Այս գեղեցկուհիները Հայաստանի քաղցրահամ ջրերում աճող Բեղլու ձկան 4 տեսակներից մեկն է,որը քիչ քանակով բազմանում է Միրաքի ջրամբարում ,և հատկապես Միրաքի ձորով հոսող Քասաղի վտակում,որոնց որսալը շատ դժվար է,հազվադեպ է պատահում...մեր աշխատակիցը մի քանի օր առաջ ձորից էր բերել,իսկ ձկներին խայծ հանդիսացող կարթի դերում հադես է եկել փնջաձև ծաղկաբույլ ունեցող Արևքուրիկ (Зверобой) Քասաղ գետի ջրերում ապրում են կողակ, բեղլու, սազան, թառափ, խեցգետին։

Մարդուն դժվար էր ապրելն աշխարհում: Սերը նոր կյանքում քիչ էր, իսկ տանջանքը շատ-շատ...

ՄԱՐԴԸ ՍՈՒՐԲ ՀՈԳՈՒ ՏԱՃԱՐ <Չգիտեք, որ ձեր մարմինները տաճար են Սուրբ Հոգու, որը դուք Աստծուց եք առել, և այն բնակվում է ձեր մեջ, իմացեք, որ դուք չեք ձեր անձի տերը, այլ Աստված, որ փրկագնով գնեց ձեզ համար, ուստի այնպես ապրեք, որ Աստված փառավորվի ձեր մարմնով>: (Ա. Կորնթ. 6:19-20): Ոչինչ այնքան չի վկայում հոգու գոյության մասին,որքան զգացումը,որ այն ոտնահարել են...

Ամենը, ինչ փնտրում ես դրսում, արդեն քո մեջ է: Իմ լռության մեջ ուզում եմ լինել միայնակ. ոչ մի ձայն , ոչ մի շունչ թող չզրկի ինձ երազանքի իմ աշխարհից..Երազանքները ծնվում են իրականանալու, իսկ մարդիկ` դրանք գրկելու և ամուր պահելու: Աշխարհը բաղկացած է ինձանից , իմ մտքերից , իմ զգացմունքներից: Կյանքը երազ է , որտեղ ես ինքս եմ ստեղծում կերպարները: «Սոմերսեթ Մոեմ»

Սև քրտինք է քամում քարանձավը կրկին, Սև երախը բացել և սև ամպ է լափում, Մոշի թուփը կանգնել քարանձավի հոնքին Եվ խեղճ առվի գլխին սև կարկուտ է թափում: Սև մշուշի միջից կարմիր բոց է բխում— Մախրենին է մխում քարե բարձի վրա, Ո՞վ իմանա արդյոք, ի՞նչ մտքեր են գլխում Եվ ինչե՞ր է խորհում Քամիների անհոգ անցուդարձի վրա։ Թափուր ձորի վրա Ծիծեռնակի թափուր բույնն է կախվել նորից, Եվ մասրենին՝թափուր կածանների վրա Իր երազի կարմիր ասուպներն է թափում Առվի փեշերն ի վեր Մի բուռ խոնավ կանաչ ծիծաղում է ձորից.

«Ես քեզ սիրում եմ».գիտե՞նք,թե ինչ է նշանակում «սեր» բառը: Աստված,Ով «անձամբ» սեր է,Իր Խոսքում պատասխան ունի այս հարցի համար,և հենց Նրա Խոսքի միջոցով մենք կարող ենք ճանաչել իրական սերը.«Սերը երկայնամիտ է,քաղցր է,սերը չի նախանձում,չի գոռոզանում, չի հպարտանում…իրենը չի որոնումսերը չարը չի մտածում, անիրավության վրա չի ուրախանում, այլ ուրախանում է ճշմարտության վրա…սերն ամեն բանի դիմանում է, ամեն բանի հավատում է,ամեն բանի համար հույս ունի,ամեն բանի համբերում է,սերը հավերժ է,այն երբեք չի վերջանա» :

ԼՃԱՓԻՆ....💗 Սա այն բացառիկ պահերից մեկն է,երբ այս կախարդական բնության գրկում գտնում ես ինքդ քեզ,հայտնվելով օդի,ցամաքի ու ջրի խաչմերուկում....

ԼՃԱՓԻՆ....💗 Սա այն բացառիկ պահերից մեկն է,երբ այս կախարդական բնության գրկում գտնում ես ինքդ քեզ,հայտնվելով օդի,ցամաքի ու ջրի խաչմերուկում....

Այն, ինչն իմն է..... Աշխատանքային հագեցած ու ծանրաբեռնված օրվա ավատ....հոգնած ու լարված վիճակից լիարժեք ձերբազատվելու հիմնական միջոցներից մեկը ծաղկանոցս է, ուր ոչ միայն կտրվում եմ հոգսաշատ առօրիայից, այլ վերստին գտնում եմ ինքս ինձ:

Կարկտահատիկներ😮 Բնության մատուցած անսպասելի անակնկալներից մեկն էր այսօրվա տեղացած կարկտային հրետակոծությունը :Ապարանի տարածաշրջանը ժամը մեկի հատվածում հատվածաբար ենթարկվեց խոշորահատիկ կարկտահարության:Այս կադրերը նկարել եմ Միրաոի դպրոցի հատվածոիմ,որտեղ պարզապես կակտային ռմբահարում էր մոտհինգ րոպեից ավել.....Աստված չանի,եթե կրկնվի ևս մեկ անգամ,ուղղակի չվերականգնվող աղետ: Երբ դադարեց տեղատարափ կարկտահարությունը,դուրս եկանք շենքից, ու.....ահա թե ինչ էր սպասվում մեզ դրսում....

.Կարկտահատիկներ😮 Բնության մատուցած անսպասելի անակնկալներից մեկն էր այսօրվա տեղացած կարկտային հրետակոծությունը :Ապարանի տարածաշրջանը ժամը մեկի հատվածում հատվածաբար ենթարկվեց խոշորահատիկ կարկտահարության:Այս կադրերը նկարել եմ Միրաոի դպրոցի հատվածոիմ,որտեղ պարզապես կակտային ռմբահարում էր մոտհինգ րոպեից ավել.....Աստված չանի,եթե կրկնվի ևս մեկ անգամ,ուղղակի չվերականգնվող աղետ: Երբ դադարեց տեղատարափ կարկտահարությունը,դուրս եկանք շենքից, ու.....ահա թե ինչ էր սպասվում մեզ դրսում....

Գեղատեսիլ իմ ԱՊԱՐԱՆ🌼 Կանաչազարդ,ալվան ծաղկունք ապրող իմ հայրենի բնօրրան`Ապարան աշխարհի դրախտ հիշեցնող ևս մեկ անկյուն իմ ֆոտոշարքից:

Դրախտ է հայրենի իմ բնաշխարհը.... Այս եդեմական անկյան իմ բաժին ծաղկեփունջը,որը փնջեցի մեր կուսական ու անապական սար ու ձորից ,որի հարևանությամբ ացնում է մեր աշխատանքային առօրյան....հույզերի կծիկ դարձած մարդն ապրում է հրաբխային հրավառություն,հայտնվելով դրախտային այս անկյունում:

Դրախտ է հայրենի իմ բնաշխարհը.... Այս եդեմական անկյան իմ բաժին ծաղկեփունջը,որը փնջեցի մեր կուսական ու անապական սար ու ձորից ,որի հարևանությամբ ացնում է մեր աշխատանքային առօրյան....հույզերի կծիկ դարձած մարդն ապրում է հրաբխային հրավառություն,հայտնվելով դրախտային այս անկյունում:

Դրախտ է հայրենի իմ բնաշխարհը.... Այս եդեմական անկյան իմ բաժին ծաղկեփունջը,որը փնջեցի մեր կուսական ու անապական սար ու ձորից ,որի հարևանությամբ ացնում է մեր աշխատանքային առօրյան....հույզերի կծիկ դարձած մարդն ապրում է հրաբխային հրավառություն,հայտնվելով դրախտային այս անկյունում:

Դրախտ է հայրենի իմ բնաշխարհը.... Այս եդեմական անկյան իմ բաժին ծաղկեփունջը,որը փնջեցի մեր կուսական ու անապական սար ու ձորից ,որի հարևանությամբ ացնում է մեր աշխատանքային առօրյան....հույզերի կծիկ դարձած մարդն ապրում է հրաբխային հրավառություն,հայտնվելով դրախտային այս անկյունում:

Незабудка🌸 ...Есть Поверье, что Ангелы, пролетая над Землей, роняют на нее голубые Цветы, чтобы Люди не забывали о Небе....Оттого эти Цветы называют НЕЗАБУДКАМИ.... ' Маленькая радость - замечать вокруг необычное, удивительное, неожиданно прекрасное! Как это сердечко из незабудок :) Незабудка - цветок-памятка. Его нежный голубой окрас сродни небесам, напоминающим человеку, что он в этом мире всего лишь гость, а потому и должен вести себя соответствующе.

Երբ մերձենում ես Աստվածային գեղեցիկին🌸🌽 Ծաղկունք ապրող ապարանյան բնաշխարհի գարնան վերջին օրվա այս բազմաբույր ծաղկած փունջը մեր այգուց....դուք ևս վայելեք սիրելիներ: Ես խնդրեցի ծառին. «Պատմի՛ր ինձ Աստծո մասին»: Եվ այն ծաղկեց»: Ռաբինդրանաթ Թագոր Ամեն անգամ, երբ գալիս է գարունը, մեկը, հիշելով մեծ բանաստեղծին, խնդրում է ծառերին պատմել Աստծո մասին, և դրանք ծաղկում են։ Ուրիշ ինչպե՞ս պատմել Աստծո մասին, եթե ոչ ծաղիկներով, նրբությամբ, փխրունությամբ, ծնունդ տալու ուժով,

Երբ մերձենում ես Աստվածային գեղեցիկին🌸🌽 Ծաղկունք ապրող ապարանյան բնաշխարհի գարնան վերջին օրվա այս բազմաբույր ծաղկած փունջը մեր այգուց....դուք ևս վայելեք սիրելիներ: Ես խնդրեցի ծառին. «Պատմի՛ր ինձ Աստծո մասին»: Եվ այն ծաղկեց»: Ռաբինդրանաթ Թագոր Ամեն անգամ, երբ գալիս է գարունը, մեկը, հիշելով մեծ բանաստեղծին, խնդրում է ծառերին պատմել Աստծո մասին, և դրանք ծաղկում են։ Ուրիշ ինչպե՞ս պատմել Աստծո մասին, եթե ոչ ծաղիկներով, նրբությամբ, փխրունությամբ, ծնունդ տալու ուժով,

Սիրո ուժը💔 Մի փոքրիկ, գրեթե աննկատ ոստիկ սիրահարվել էր արեգակին: Նա շատ դժբախտ էր, որովհետև, ավա՜ղ, սերն անպատասխան էր: Չէ՞ որ արեգակն այնքա՜ն հրաշագեղ էր, որ գորշ ոստը չէր կարող գեթ ամենաչնչին ուշադրությանն արժանանալ: Ախր ոստն անբարետես էր ու անհրապույր: Իրավ, միանգամայն անհամապատասխան էին արեգակն ու ոստը: Ոստն, ընդհակառակը, այդպես չէր մտածում: Սա համառ ու իր նպատակին հետամուտ մեկն էր: Նա ողջ ուժով ձգվում էր դեպի արևը, արմատները մխրճում էր հողի մեջ, վերցնում էր նրանից անհրաժեշտ սնունդն

ՄԱՐԻՆԱ ՑՎԵՏԱԵՎԱ Դեռ երեկ անթարթ ինձ էիր նայում,- Այսօր հայացքդ մի կողմ ես հառել. Երեկ մինչև լույս ինձ էիր փարվում,- Արտույտներն այսօր ագռավ են դառել. Դու խելացի ես, ես` հիմար այնքան, Դու կենդանի ես, ես` նման քարի. Օ, հավերժական կանացի կական. — Ասա, սիրելիս, ես քեզ ի՞նչ արի… Ջուր են արցունքն ու արյունն իր համար, Նա լվացվում է արյուն-արցունքով. Ոչ, մայր չէ սերը,- խորթ մայր է, խորթ մայր, Եվ գութ չեք գտնի դուք նրա ձեռքով: Սիրելիներին նավերն են տանում, Ճերմակ ճամփեքը ձորի ու սարի.

Զրույց ժամանակի հետ💖 Բառեր դարձած հոգու խոսք...Ապրել ներկայով, հավատալ ապագային, սովորել անցյալից: Ոչ անցյալը ,ոչ ապագան չունեն իրական գոյություն:Իրական գոյությունը պատկանում է միայն ներկային :Անցյալն իր գոյությամբ պարտական է մեր հիշողությանը,իսկ ապագան ՝ մեր հույսին ...ներկան կտրուկ փոփոխությունն է աշխարհում ամեն ինչի , մարդը չի հասցնում շուրջը նայել,երբ արդեն ստիպված է հիշել անցյալը ,եթե նա այն պահին չի վստահում ապագային : Այսպիսով. անցյալը ՝ հիշողություն է,ներկան ՝ինքնախոհություն

ՍԻՐՈ ԳԱՐՈՒՆ, ՄԻ ԾԱՂԿՈՎ ԵՍ ԴՈՒ ԳԱԼԻՍ Ինչպես մեղուն ծաղկե-ծաղիկ՝ ման եմ գալիս Հայաստանում, Աղջիկների ծիծաղի մեջ սիրտս է լալիս Հայաստանում, Շուրջս ծով է աղջիկների՝ վարդ ու նարգիզ ու նունուֆար, Բայց կարոտս ցող է լալիս վարդ բացվելիս Հայաստանում։ Սերս շատին շշնջացի, սիրուց մի լար, շատերն ասին, Աշխարհն հազար հասմիկ ունի ու նունուֆար, վարդերն ասին. Բայց մի ծաղկով է սերը սեր, ով սիրահար, դարդերն ասին, Զուր է մեղուդ ծաղկե-ծաղիկ դեռ ման գալիս Հայաստանում։

Ըստ Լեոնարդո դա Վինչիի. Կարապը🦢 Կարապը ճկուն պարանոցը խոնարհեց ջրի հայելու վրա: Նա անթարթ հայացքով զննեց ինքն իրեն: Նայեց, նայեց ու հասկացավ իր մարմնով անցնող ցուրտ սարսուռի պատճառը: Այժմն նա գիտեր և համոզված էր... Ժամը հասել է... Պետք է հրաժեշտ տա կյանքին... Կարապի փետուրները զարմանալիորեն ձյունաճերմակ էին... Դրանք նույնքան գեղեցիկ էին, որքան ջահելության երազ օրերին... Նա կարողացել էր կյանքի բոլոր փորձություններից ու ձախորդություններից պատվով դուրս գալ..

Եթե քո կյանքի գեթ մի պահն անցնի, Չթողնես առանց խնդության անցնի, Կյանքի իմաստը հենց ինքն է, որ կա, Ինչպես որ ապրես, այնպես էլ կանցնի

Կարևոր չէ, թե ովքեր և ինչպես են քեզ հետ քայլում, կարևորն այն է, որ դու լսես քո սեփական ոտնաձայները…քանզի երջանկության գաղտնիքը անկախության մեջ է իսկ անկախության գաղտնիքը`խիզախության:♦)

Մարդ սովորաբար հակված է հավատալու նրան, ինչ ցանկալի է իրեն: Եթե հնարավոր լինել պահել երազանք, որը անպայման կկատարվեր… Ես կուզենաի որ սիրելիներս միշտ ինձ հետ լինեին… ◕‿◕ ◕‿◕ ◕‿◕ ◕‿◕ ◕‿◕

Ճշմարտությունը մի մեծագույն թեթևամիտ է: Երբեք կարիք չկա նրան չափից ավելի հետամտել, քանզի նա ավելի հաճախ և ավելի հաճույքով ձեզ կպատասխանի սառն անտարբերությամբ: Նա հաճախ է դուրս սահում ձեռքից և համարյա երբեք բռնված չլինելով` միևնույն ժամանակ վերադառնում է ինքնակամ, որպեսզի հատուցի համբերատար սպասումը: Նա անսպասելի վերադառնում է հրաժեշտի խոսքերից հետո, նա մնում է դաժան ու անորսալի իր հավերժ խանդավառ երկրպագուների հանդեպ: ՊՈԼ ԴԵ ԿՐՅՈՒԻ

† Ձեռքերիս առած գարունը 🤲† ԳԱՐՈՒՆԸ ԽՈՐՀՐԴԱՆՇՈՒՄ Է ՍԵՐ...ԹՈՂ ՍԻՐՈ ՈՒՐԱԽՈՒԹՅՈՒՆԸ ԼԻՆԻ ԲՈԼՈՐ ՕՐԵՐԻ ՄԵՋ...ԱՆԿԱԽ ՏԱՐՎԱ ԵՂԱՆԱԿԻՑ: ՇՆՈՐՀԱՎՈՐ ՄԱՐՏԻ 8 «Կնոջ թագավորությունը գեղեցկության, նրբության և համբերության թագավորություն է»: ԿԻՆԸ ԱՍՏԾՈ ՀԱՐՍՆ Է ԱՍԻՆ,ԱՍՏԾՈ ԳԻՆՈՒ ԹԱՍՆ Է ԱՍԻՆ,ԱԽ, ՉԷ ԱՍՏԾՈ ՀԱՐՃՆ Է ԿԻՆԸ,ԱՍՏԾՈ ԳԻՆՈՒ ՓԱՐՉՆ Է ԿԻՆԸ:ԱՍՏԾՈ ԳԻՆԻՆ ԱՆՄԱՀԱԿԱՆ,ՈՐ ՀԱՐԲԵՑՆՈՒՄ Է ԱՍՏԾՈՒՆ ԱՆԳԱՄ,ՍՈՒԲ ԳՐԿԻ ՄԵՋ ԱՍՏՎԱԾԱՅԻՆ.... ........Գարնանը զարթոնք է ապրում,վերածնվում բնությունը:

Ժպիտը իդեալական խաբկանք է. ոչ մեկը հաստատ չգիտի,թե ինչ է նրա տակ թաքնված…Մենք ժամերով զրուցում ենք մարդկանց հետ, ովքեր մեր կյանքում այդքան էլ մեծ դեր չեն խաղում, բայց վախենում ենք գրել ”Բարև” նրան, ով մեր ժպիտի գլխավոր պատճառն է.. ◕‿◕ ◕‿◕ ◕‿◕ ◕‿◕ ◕‿◕

ՏԱՐԵԳՐՈՒԹՅՈՒՆ Երբ հուշի թեւերով ոչ հեռավոր անցյալից կարողացա փնջել այս փոքրիկ հավաքածուն,ապրածս կյանքի բազմաբեղուն ներկապնակից …մեղվափետակ հիշեցնող կյանքիս երկարուձիգ տարիները եղել են բազու՜մ …բազումներո՜վ լեցուն: Անցյալն ու ներկան միախառնված…կարծես երեկ լիներ….երեկն էլ այսօր…. իսկ ահա վաղը….. թողնում եմ վաղվա հոսավառ հավատով երկնային Լույսին ..

ՏԱՐԵԳՐՈՒԹՅՈՒՆ Երբ հուշի թեւերով ոչ հեռավոր անցյալից կարողացա փնջել այս փոքրիկ հավաքածուն,ապրածս կյանքի բազմաբեղուն ներկապնակից …մեղվափետակ հիշեցնող կյանքիս երկարուձիգ տարիները եղել են բազու՜մ …բազումներո՜վ լեցուն: Անցյալն ու ներկան միախառնված…կարծես երեկ լիներ….երեկն էլ այսօր…. իսկ ահա վաղը….. թողնում եմ վաղվա հոսավառ հավատով երկնային Լույսին ..

ՏԱՐԵԳՐՈՒԹՅՈՒՆ Երբ հուշի թեւերով ոչ հեռավոր անցյալից կարողացա փնջել այս փոքրիկ հավաքածուն,ապրածս կյանքի բազմաբեղուն ներկապնակից …մեղվափետակ հիշեցնող կյանքիս երկարուձիգ տարիները եղել են բազու՜մ …բազումներո՜վ լեցուն: Անցյալն ու ներկան միախառնված…կարծես երեկ լիներ….երեկն էլ այսօր…. իսկ ահա վաղը….. թողնում եմ վաղվա հոսավառ հավատով երկնային Լույսին ..

ՏԱՐԵԳՐՈՒԹՅՈՒՆ Երբ հուշի թեւերով ոչ հեռավոր անցյալից կարողացա փնջել այս փոքրիկ հավաքածուն,ապրածս կյանքի բազմաբեղուն ներկապնակից …մեղվափետակ հիշեցնող կյանքիս երկարուձիգ տարիները եղել են բազու՜մ …բազումներո՜վ լեցուն: Անցյալն ու ներկան միախառնված…կարծես երեկ լիներ….երեկն էլ այսօր…. իսկ ահա վաղը….. թողնում եմ վաղվա հոսավառ հավատով երկնային Լույսին ..

ՏԱՐԵԳՐՈՒԹՅՈՒՆ Երբ հուշի թեւերով ոչ հեռավոր անցյալից կարողացա փնջել այս փոքրիկ հավաքածուն,ապրածս կյանքի բազմաբեղուն ներկապնակից …մեղվափետակ հիշեցնող կյանքիս երկարուձիգ տարիները եղել են բազու՜մ …բազումներո՜վ լեցուն: Անցյալն ու ներկան միախառնված…կարծես երեկ լիներ….երեկն էլ այսօր…. իսկ ահա վաղը….. թողնում եմ վաղվա հոսավառ հավատով երկնային Լույսին ..

ՏԱՐԵԳՐՈՒԹՅՈՒՆ Երբ հուշի թեւերով ոչ հեռավոր անցյալից կարողացա փնջել այս փոքրիկ հավաքածուն,ապրածս կյանքի բազմաբեղուն ներկապնակից …մեղվափետակ հիշեցնող կյանքիս երկարուձիգ տարիները եղել են բազու՜մ …բազումներո՜վ լեցուն: Անցյալն ու ներկան միախառնված…կարծես երեկ լիներ….երեկն էլ այսօր…. իսկ ահա վաղը….. թողնում եմ վաղվա հոսավառ հավատով երկնային Լույսին ..